'Soms is één klein lichtje genoeg'

Op Wereld Suïcide Preventie Dag, jaarlijks op 10 september, worden door het hele land wandelingen georganiseerd. Deelnemers staan dan stil bij de impact van zelfmoord of de gedachten aan zelfmoord. In Delft vond dit jaar Walk into the Light voor de eerste keer plaats. Een redacteur van de Stadskrant liep mee.

Bij GGZ Delfland is de dag voor tientallen mensen al vroeg begonnen. Waar de meesten van hen zich doorgaans nog een keer omdraaien of de snoozeknop indrukken, hebben ze nu hun wandelschoenen aangetrokken. Op hun borst prijkt het geeloranje lintje voor suïcidepreventie. Ze zijn klaar voor de vier kilometer lange wandeling die georganiseerd wordt door de gemeente, GGZ Delfland en de Herstelacademie. Het is 6.00 uur. De stad is nog stil.

Grote opkomst

Iedere wandelaar blijkt een uniek en persoonlijk verhaal te hebben. Sommigen hebben zelf te maken gehad met suïcidale gedachtes of vinden het gewoon een belangrijk thema. Anderen hebben er in hun omgeving mee te maken gehad of zijn dierbaren verloren. Maar ook al is elk verhaal anders: ze hebben altijd iets gemeen. Dat verbindt. Dat merk je.

Op weg naar de Grote Plas, waar de zonsopkomst op ons wacht, loop ik samen met Diana Brandt, een van de begeleiders. Zij vertelt me waarom dit evenement zo belangrijk is. “Ik vind het heel goed dat er landelijk aandacht voor is. Het taboe moet eraf. Ik denk dat dit helpt om het bespreekbaar te maken. Het moet normaal worden om het gesprek hierover te kunnen voeren.”
Ze is dan ook blij - en stiekem ook verrast - dat zoveel mensen zich hebben aangemeld voor de eerste editie. “We hadden nooit gedacht dat er zoveel mensen zouden zijn. Er zijn 41 mensen gekomen. Dat is echt mooi om te zien.”

Licht in de verte

Als één grote groep lopen we na twee kilometer de Delftse Hout binnen. Voor ons zien we de zon langzaam opkomen. In stilte genieten we van de blauworanje lucht en de geluiden van de vogels en ganzen. Het is een mooi moment om vast te leggen of om aan iemand te denken. Veel mensen maken daar gebruik van. Zij turen voor enkele minuten naar de horizon. Naar het licht.

Dat licht blijkt namelijk een krachtig en terugkerend symbool. Diana verwoordt dat later in een gedicht van Laimira Soenarto op passende wijze. “Misschien is hoop soms niet meer dan één klein lichtje in de verte. Maar soms is één klein lichtje genoeg om de volgende stap te zetten. Moge er licht zijn. Moge er zachtheid zijn. Moge niemand zich vergeten voelen.”